شعر عاشقانه یزدی

دوسِت مِدارم حتی تا وختی که کسِد شم
هر شو نمیام اونجا میترسُم که بسِد شم
پشت و پسل خونتون هروخ مُنا دیدی
نِشکد را واکن گّف بزن آخ جون ، نفسُد شم

نسیم محبت

مهربانی باغ سبزیست که از روزنه پنجره ها باید دید
مهربانا مگذار لحظه ای روزنه پنجره ها بسته شود

یادواره

خاطرات من را آنجا ببرید

آنجا که دلم به درخواست دلت

پاسخ داد.